Verslag The Horrors in Tivoli op 4 november - de eigen hype ontgroeid

Wat een timing! Amper een halve week na Halloween sta ik in Tivoli (Utrecht) om een optreden bij te wonen van een band die zichzelf naar het genre horror heeft vernoemd. Of er na het inslaan van een nieuwe muzikale richting – The Horrors brachten begin dit jaar een tweede album uit dat totaal anders klonk dan hun debuut – nog ruimte is voor griezeligheid zal vanavond blijken.

Aan het begin van de avond wordt het publiek getrakteerd op een voorprogramma door de eveneens Britse band S.C.U.M. De naam The Horrors was misschien wel toepasselijker geweest voor deze groep, want hun optreden was een spookachtig gebeuren. Gedurende het hele concert stonden de uitgemergelde bleke jongetjes in het donker te spelen en de vrouw achter de drums vertoonde grote gelijkenis met het demonenmeisje uit horrorfilm The Ring. Toch weet S.C.U.M. maar half te overtuigen. Hier en daar spelen ze wat goede baslijntjes, maar vaker lijkt de band te verdrinken in haar eigen lawaai.

Als na lang wachten The Horrors eindelijk lijken te beginnen, krijgen we eerst een minutenlange noise-intro te horen. Goed bedoeld, maar totaal overbodig en vooral erg onprettig. Gelukkig maakt de band het meteen goed door te openen met één van de albumfavorieten ‘Mirror’s Image’. The Horrors lijken even een evenwicht in hun geluid te moeten vinden, maar eenmaal op dreef nemen ze het publiek mee op een aangename psychedelische trip. De stoïcijnse blikken in de ogen van de bandleden zorgen voor een voelbare spanning.

Al snel switchen The Horrors van de psychedelica naar het agressieve punkgeluid van hun debuutalbum. Schreeuwend en tierend zien we zanger Faris Badwan zich spastisch het podium toe-eigenen. Meteen is duidelijk waar de band haar naam aan te danken heeft. The Horrors, die een bruut maar fijn kabaal weten te produceren, moeten wel uitkijken dat de zang niet wordt ondergesneeuwd door het geweld van de andere instrumenten.

Aangenamer wordt het concert als er ingetogener werk van het tweede album aan de beurt is. De luchtige manier waarop bijvoorbeeld de synthesizers klinken tijdens de single ‘Who Can Say’ doet denken aan klassiekers van Joy Division of The Smiths. Verder maken The Horrors indruk met het uitgeklede, maar episch klinkende ‘I Only Think Of You’. Als laatste nummer (vóór de toegift) speelt de band het fantastische ‘Sea Within A Sea’, een uitgesponnen en gonzende track die bruist van elektronica, gitaarsolo’s en mistige vocalen. Het is jammer dat de groep niet de meer dan acht minuten durende versie van het album speelt, maar het na een paar minuten voor gezien houdt.

Om ook de fans van het eerste kwartier tevreden te houden, keert de band terug met een korte toegift waarin ze een paar oude hitjes de revue laten passeren (waaronder het populaire ‘Sheena Is A Parasite’). Deze bisronde benadrukt wederom de dubbele identiteit die deze band lijkt te hebben. Hoewel de groep meer tijd had kunnen nemen om de psychedelische sound goed tot haar recht te laten komen, heeft de afwisseling er wel voor gezorgd dat het optreden nooit eentonig of saai werd. The Horrors bewijzen hun eigen hype te zijn ontgroeid. Petje af.

door Jort

The Horrors spelen begin 2010 3 keer live in België en Nederland, meer bepaald in Botanique op 16 februari, Democrazy @ Minnemeers op 17 februari en Doornroosje op 18 februari. Meer info en beschikbaarheid van tickets via de sites van de zalen.

Links:
The Horrors MySpace
The Horrors homepage
Tivoli
Botanique
Democrazy
Doornroosje
Over Muziek, de eigen blog van onze redacteur Jort